Er is geïnvesteerd in rapportage. Er staan dashboards, ze worden ververst, en ze zijn technisch in orde. Toch pakt niemand ze erbij op het moment dat er iets besloten moet worden, dan gaan er mails rond met een spreadsheet als bijlage.
Daar zijn meerdere oorzaken voor: trage schermen, ontbrekende autorisaties, cijfers die niemand vertrouwt. Maar de oorzaak die het vaakst over het hoofd wordt gezien: het dashboard is gebouwd rond wat er te meten viel, niet rond wat er te beslissen valt. Het toont een omzet per regio omdat die data er lag, terwijl de vraag die elke maandag terugkomt gaat over welke twee klanten dreigen af te haken. Dat verband legt het dashboard niet, en de gebruiker gaat weer zelf rekenen.
Waarom er dan meer dashboards komen
Elke afdeling die zich niet bediend voelt, vraagt om een eigen rapportage. Dat lijkt de oplossing en verergert het probleem: meer plekken waar cijfers staan, meer onderlinge verschillen, en niemand die nog overziet welke versie de juiste is. Uiteindelijk is de moeite van het interpreteren groter dan die van het zelf uitrekenen.
Er speelt vaak nog iets anders mee. Een rapportage die tot op persoons- of teamniveau gaat, raakt aan prestatiebeoordeling en soms aan privacy. Dat zijn legitieme redenen om op een hoger aggregatieniveau te blijven, maar het is wel een keuze die expliciet gemaakt moet worden, niet een die vanzelf ontstaat.
'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
